Następna
Poprzednia
Spis treści
Istnieją cztery sposoby zmiany zachowania slrn:
Lista ta jest uporządkowana pod względem ważności - zmienne środowiskowe są
nadpisywane przez pliki konfiguracyjne, a te z kolei przez parametry
podawane w wierszu poleceń.
Większości ustawień dokonuje się poprzez edycję pliku inicjalizacyjnego.
Jeśli twój administrator rozsądnie skonfigurował ustawienia domyślne twojego
systemu, to pewnie utworzył też globalny plik konfiguracyjny slrn.
Gdy slrn odczytuje ten plik, zostaniemy poinformowani o jego nazwie
(skorzystaj z parametru '-w', jeśli potrzebujesz więcej czasu na przeczytanie
komunikatów startowych).
Odpowiednim miejscem na umieszczenie swoich własnych ustawień jest twój
osobisty plik konfiguracyjny, który domyślnie nosi nazwę .slrnrc
(lub slrn.rc na VMS, OS/2 i Windows). Można w nim nadpisać
ustawienia globalne.
Pliki te składają się z
poleceń konfiguracyjnych, każdego w osobnym wierszu. Większość poleceń
wymaga argumentów, które mogą być wyrażeniami lub liczbami. Wyrażenie
zawierające spację musi być umieszczone w cudzysłowach (").
Znak procentu (%) oznacza komentarz. Wszystko, co znajduje się za tym
znakiem w tym samym wierszu, jest ignorowane. Przykład:
% Nazwa pliku sygnaturki
set signature ".signature"
Jeśli ustawisz tę samą zmienną więcej niż jeden raz, znaczenie będzie
miało tylko ostatnie ustawienie. Wszystkie poprzednie zostaną nadpisane.
Najprostszym sposobem na utworzenie własnego pliku konfiguracyjnego jest
skopiowanie przykładowego pliku slrn.rc dostarczonego wraz z
dystrybucją slrn i dostosowanie go do własnych potrzeb.
Podręcznik niniejszy zawiera opisy wszystkich
poleceń i
zmiennych konfiguracyjnych.
Następna
Poprzednia
Spis treści
| 
